Fotoğraf sanatçısı ve yazar Nurra Yazıcı ile oğlu Ali’nin kalp nakli sürecini anlatırken edindiği tecrübelerin bir başkasına omuz olmasını ümit ettiğim kitabı Sessiz Kutlama‘yı, çocukluğumuzdaki izlerin gelecekte inşa edeceğimiz hayatımıza katkılarını, kendisini tanıdığım fotoğraf çalışmalarının ilhamını, organ nakli ve umudun sihri hakkında konuştuk.
Zamanında bir çok söyleşi sorusu hazırladım. Buna Keder ve Mutluluk kitabıyla hayranı olduğum Meg Mason da dahil. Ama ilk defa soruları hazırlarken bu kadar zorlandığımı hissediyorum. Kafamda haftalardır onlarca soru sordum senden hariç sana. Ama sonra hepsini çöpe attım. Şimdi bir kez daha başlıyorum. Tekrar tekrar denemek de sevmeye dahil diyelim. Bu çaba da senin hayatın “özü” oldu bence, böyle olması da senin söyleşinin cilvesi…
Benim de Nurra Yazıcı adını duymama sebep olan o kelimeden başlamak istiyorum: fotoğraflar. Bundan önce “Gökyüzü ve Yer Arasında; Bazı Mümkün Zamanlar” , “Lekeler ve Bulutlar” , “Solo 1.5: Hemingway ile Selfie” sergi projelerinle tanınıyordun. Yakın zamanda çıkan “Sessiz Kutlama” adlı kitabının içerisinde de çektiğin fotoğrafların okurlarına eşlik ediyor. Kendi çocukluğumu düşünüyorum. Kendimi bildim bileli günlük tutarım. Tabi çocukken anlatacaklarım için zamanım boldu. Sonrasında yalnızca bir dosta ihtiyacım olan zamanlarda yazabildim ama sayfalar hep sığınağım oldu. Bu sebeple inceleme yazarlığı yaptığım zamanlar bana hiç yabancı gelmedi. Zaten bildiğim sular bunlar dedim, bunu çocukluğum ince ince işledi. Peki Nurra Yazıcı’nın çocukluğuna döndüğümüzde şimdi olduğun kişiyi, içinde büyüyüp gelişen koca ağaçları besleyen o ilk tohumlar nelerdi?
Sanırım o ilk tohumlardan biri meraktı. İnsanlara, hikâyelere, hayatın küçük ayrıntılarına duyduğum merak… Bir de hep farklı olduğuma inanma hissi. Kendine bir dünya kurarak yaşayanlardanım ben.
Çocukluğuma dönüp baktığımda bugün olduğum insanın bir anda ortaya çıkmadığını görüyorum. Anne babamın kitaplarla ve fotoğraf makineleriyle haşır neşir olduğu bir evde büyüdüm. Elimin altında fotoğraf makineleri, kameralar, boyumun yetiştiği kadar bir vitrinin altında kitaplarla dolu raflar vardı. Sanırım bütün bunlar, kendi içimde kurduğum dünyanın ya da senin sorunda olduğu gibi içimde büyüyüp gelişen koca ağaçları besleyen ilk tohumlardı.
Sonrası zaten kendi içimde bir orman büyütme süreci. Hiç bitmeyen bir merak, gözlem ve hayal gücüyle o ormanın içinde büyüdüm. Büyürken onu da büyüttüm. Zaman içinde biriktirdiğim görüntüler, duygular, karşılaşmalar ve belki o zaman anlamlandıramadığım pek çok şey, bugün yaptığım işlerin temelini oluşturdu.
Bence insan çocukluğundan yalnızca güzel hatıralar taşımıyor. Eksikliklerini, korkularını, hayallerini, cevap bulamadığı soruları da beraberinde büyütüyor. Ve bazen bütün bunlar yıllar sonra bir fotoğrafa, bir cümleye ya da bir sanat eserine dönüşüyor.
Bugün içimde büyüyen ağaçların köklerinin, çocukken farkına bile varmadan içimde sakladığım şeylere uzandığını düşünüyorum.
Ve belki de sanat, benim o ormanda kaybolmadan, ama oradan hiç ayrılmadan yaşama biçimim.

Çalışmalarınızda en çok gördüğüm imgeleri de sormak isterim hazır bulmuşken. Bulutlar ve balonlar. Çocukken en sevdiğim kurtuluşlardan biriydi içim sıkılınca bana yardımcı olacak o şeyi bulutlara sormak. Karşıma çıkan bulut ya periye benzerdi ya boynuzlu bir ata. Düşüncelere dalarken sıkıntılarımdan uzaklaşırdım. Genellikle çocukların dertleri ne olabilir ki derler ama babasız geçen ve annemin hem anne hem baba rolünü üstlendiğine şahit olduğum bir çocukluğu kimse hafife almasın. Keza, oğlun Ali için de çocukluk olması gerekenden daha büyük yükler taşımakla, boyundan büyük bir mücadeleyle geçmişken… Peki senin için bulutların ve balonların anlatısı nedir?
Bulutlar dersem. Kaçış. Yukarı bakmak. Takip etmek. Herşeyden uzak olabilme ihtimali.
Kendimi Amerika’ya taşıdıktan sonra bulutlarla aramda başka türlü bir bağ oluşmuş buldum. Yaşadığım evlerin geniş pencerelerinin ve bulunduğum coğrafyanın gökyüzüne bu kadar yakın hissettirmesinin de bunda payı var sanırım. Nerede olursam olayım, bulutlar hep yanımdaymış gibi.
Hayranı olduğum ressam Georgia O’Keeffe’nin de bir zamanlar Teksas’ın gökyüzünden etkilenmiş olması, bu bağı benim için daha da anlamlı kılıyor. Aynı gökyüzüne başka zamanlarda bakmış olmak fikrini seviyorum.
Zamanla bulutlar yalnızca bakıp uzaklaştığım bir yer olmaktan çıktı. Yaşadığım süreçlerin sessiz şahitlerine dönüştüler. Bugün dünyayla kurduğum bağın bir parçası gibiler. Çünkü nerede olursak olalım, hepimiz aynı tavanı paylaşıyoruz. Başımızı kaldırdığımızda bizi birbirimize bağlayan kocaman bir gökyüzü var.
Balonlar ise benim için her zaman bambaşka anlamlar taşıdı. Yaşı ne olursa olsun bir insanın yüzünde aynı sevinci yaratabilen çok az şey vardır. Balon bunlardan biri. Ama özellikle uçan balonları hep birer mesaj taşıyıcısı olarak gördüm. Bir dileği, bir umudu, bazen de söyleyemediğimiz bir şeyi alıp gökyüzüne götürüyorlarmış gibi.
Hastaneden çıktıktan sonra balonlarla kurduğum ilişki de değişti. Daha önce yalnızca neşeyle ilişkilendirdiğim bu nesneler, yaşadıklarımızın ardından benim için çok daha katmanlı bir anlam kazandı. Bir yandan çocukluğun hafifliğini ve sevincini, diğer yandan hayatın bazen o hafifliğe izin vermeyen ağırlığını hissettirmeye başladı.
Belki de bu yüzden Uçamayan Balonlar ortaya çıktı. Çünkü her balonun uçamadığı, her çocukluğun olması gerektiği kadar hafif yaşanamadığı bir dünya var.
Sanırım bulutlarla balonların benim işlerimde bu kadar sık karşılaşmasının sebebi de bu. İkisi de gökyüzüne ait gibi görünse de aslında beni hep yeryüzüne, insanlara ve yaşadıklarımıza geri getiriyor.
Blogunda 02/07/2024 yılında yazdığın bir bölüme denk geldim. “Dünya bana bana dönüyor. Filiz Hanım, yaza yaza diyor. Yaza yaza yazabilirsin. Okumak? Okuduk galiba diyorum kendi kendime. Okudum çok da sıra yazı yazmaya geldi. Kafamda taşıdım durdum bu iki ikiz kelimeyi.” Ve yazdın. Sessiz Kutlama, okuruyla buluştu. Fotoğraflarını da yanına alarak gerçek bir süreci kayıt altına aldı. İnsan zaten kırılma noktasını hiç unutmuyor ama şimdi şahitlerin de var. Çoğaldıkça çoğalacak. Bir fotoğraf sanatçısı olarak başladığın bu yolda kendine yazarlık ön adını da eklemiş oldun. İki meslek arasında benzer ve farklı noktalar neler oldu senin için? Yazarlık ne öğretti ya da neyi keşfetmene sebep oldu?
Ben aslında fotoğrafçılıkla yazarlığın birbirinden çok uzak iki alan olduğunu düşünmüyorum. İkisinin de temelinde aynı şey var: detaylari görmek, hissetmek ve yine detaylari görsel olarak ve kelimelerle aktarmak.
Fotoğraf çekmeye çok genç yaşta başladım. On yedi yaşımda aynı zamanda da yazma eğitimi almaya başlamıştım. Bir fotoğrafın içine sığdıramadığım şeyleri kelimelerle anlatabildiğimi keşfettim. Herkes benim yazar olacağımı düşünüyordu. Bir sene içinde iki sergi ile fotoğraf sanatçısı olarak ortaya çıkınca sen yazmıyor muydun diye sormuştu arkadaşlarım. Sonra ikisinin içimde eşit olduğunu; hatta zaten aynı senelerde iki alanda üretmeye ve kendimi eğitmeye başladığımı da hatırladım.
Aralarındaki en büyük fark belki de zamanla kurdukları ilişki. Fotoğraf bazen saniyenin çok küçük bir parçasını yakalıyor. Yazı ise o tek saniyenin içinde saatler sürebilecek kelimeleri barındırabiliyor. Bir keşif gibi.
Bugün kendimi fotoğrafçı ve yazar olarak iki ayrı kimliğe bölmüyorum. Benim için bunlar aynı hikâyeyi anlatmanın iki farklı yolu. Sessiz Kutlama kitabımda olduğu gibi. Yazı ve fotograf bazen yanyana bazen de tek başlarına hikayeleri taşıyabiliyor. Bazen bir görüntüyle, bazen bir cümleyle adım atabiliyorum.

Sessiz Kutlama, kitaplarda alışık olduğumuz yapıda bir kağıttan farklı bir yapıda. Yazı tipi daktilo yazısı gibi. Sanki kitap yazmak istememişsin de sevdiğin ve uzakta olan bir arkadaşına daktilo ile mektup yazıyormuşsun gibi hissettiriyor tüm bu somut kanıtlar. Annem de ben doğduktan sonra beni bana anlattığı bir günlük tutmuş. “Bugün ateşlendin ve uykundan uyandın.” Sessiz Kutlama da bu şekilde öznesi Ali olan bir anlatımla kaleme alınmış. Kim anlatırsa anlatsın anlatılan kişinin Ali olduğu bir anlatım. Benim günlüğüm bana ama Ali’nin günlüğü Ali ve bize emanet. Ali bu kitaptan haberdar mı, gördüğü anda ne düşündü?
Yazi stiline deginmişken burada bahsetmek isteyeceğim bir sey var. Aslında kitabın tasarım sürecini neredeyse tamamen Özüm Ak ve Yunus Ak’a bıraktım. Onlar kitabı okuduktan sonra kapağından yazı karakterine, puntosundan kâğıdın dokusuna kadar her ayrıntısını tasarladılar. Hatta kitap için özel olarak hikayeyi daha iyi taşıyacağını düşündüğümüz bir yazı karakteri satın aldık. Kitaptaki görsel ve metinsel kürasyonu da Filiz Ağdemir yaptı. Benim özellikle istediğim belki de tek şey sayfaların beyaz olmasıydı. Onun dışında hikâyeyi onlara emanet ettim. Çünkü bir sanatçı olarak başka bakış açılarına alan açmayı, onların yorumlarını görmeyi de çok kıymetli buluyorum. Kitabın basım süreci de en az tasarımı kadar özeldi. Pulsera Yayınevi’nden Sacide Ak, istediğimiz malzemelerle, istediğimiz zamanda kitabın basılabilmesi için büyük bir özveri gösterdi. Benim için zamanın bu kadar önemli olmasının çok kişisel bir sebebi vardı. Ali’nin kalp naklinin birinci yıl dönümü olan 6 Nisan 2026’da, kitabı donör ailesine bir teşekkür ve minnet ifadesi olarak ulaştırmayı kafama koymuştum. Bütün o telaşın, yetiştirme çabasının arkasında aslında bu istek vardı. Şimdi dönüp baktığımda o acelemin ne kadar güçlü bir duygudan beslendiğini daha iyi anlıyorum. Sanki kitabın tamamlanması yetmeyecekti; bir an önce asıl ulaşmasını istediğim yere varması gerekiyordu. Bu yüzden Sessiz Kutlama benim için hiçbir zaman yalnızca yazdığım bir kitap olmadı. Başta kitabın küratörlüğünü üstlenen Filiz Ağdemir olmak üzere, tasarımından basımına kadar pek çok insanın emeğiyle ortaya çıkan kolektif bir çalışma oldu. Ben hikâyeyi yazdım ama o hikâyenin bir kitaba dönüşmesini, ona inanan ve benim kadar önemseyen insanlara borçluyum.
Alinin kitaba olan tepkisine gelince, Sessiz Kutlama‘yı Ali’nin ameliyatından sonra, onunla baş başa kaldığımız dört aylık dönemde yazdım. Beni normalden daha sık klavye başında görünce merak edip sürekli ne yazdığımı soruyordu. “Senin kahramanlık hikâyeni yazıyorum,” demiştim. O da her zamanki gibi “Why?” diye sordu. “Çünkü herkes bilmeli. Sen harika bir iş çıkardın ve ben bunu herkese anlatmalıyım. Hastanedeki diğer çocuklar biz de Ali gibi güçlü olabiliriz, diyebilmeliler. Sen artık biraz Spider-Man gibisin,” diye cevap verdim. O günden sonra Ali de kitabı benimle birlikte beklemeye başladı. “Kitapçıda mı satılacak? Öğretmenim de alabilecek mi?” diye soruyordu. Sonra kimlerin okuyabileceğini düşünmeye başladı. Şu da okur, bu da okur. Onun için bütün bunlar heyecan verici kocaman bir şeye dönüşmüştü.
İstanbul’dan Houston’a geldiğinde (Şubat 2026) kitabı bir sabah eline verdim. Heyecanla sayfalarını karıştırmaya başladı. Fotoğrafların üzerinde ellerini gezdirdi. Sonra göğsündeki ameliyat dikis izinin göründüğü fotoğrafa geldi. Bence kitabın içindeki tek hüzünlü görüntü o. Ali o sayfayı hemen geçti. O anı hiç unutmadım.
Aslında biz eşimle en başından beri yaşadığımız sürece negatif bir tutumda bakmamaya çalıştık. Hep inandık herseyin geçeceğine. Ali’nin hikâyesini de hiçbir zaman dramatize etmedik. Yalçın ile bunu Ali için ailemiz için büyük bir çabayla inşaa ettik. Ona hep neleri başardığını, ne kadar büyük bir mücadeleden geçtiğini anlattık.
Belki de bu yüzden Ali, kendisi hakkında yazılmış bir kitabın varlığını sadece bir kahramanlık hikâyesi olarak görüyor. Hikâyesinin başkalarıyla paylaşılmasından mutluluk duyuyor.
“Bazı şeyleri akıl etmek için illa oralardan mı geçmek gerekiyordu?” Bazı tecrübeler başkalarının yaşadıklarından bile kazanamayacağımız ağırlıkta olabiliyor. Hiç çocuk doğurmamış bir kadının doğurduğu birini kaybetme korkusu yaşaması ne demek bilmemesi normal geliyor. Fakat sahiplendiği bir canlıyı evlat yerine koyup onu kaybetmenin ne kadar acı olabileceğini düşünerek tecrübesinin boyutunu değiştirebiliyor. Acılarımız da tecrübelerimiz de benzer. Bunca zaman sahip olmadığın bir tecrübe edindin. Bu tecrübenin sana öğrettikleri neler oldu?
Hayatımın son on beş yılına dönüp baktığımda, en sevdiğim insanların sağlık mücadelelerinin hayatımın büyük bir parçası olduğunu görüyorum. Önce babamın ilik kanseriyle geçen süreci, ardından kızımın NF1 hastalığı ve otizm tanısı, sonra da Ali’nin kalp hastası olduğunu öğrendiğim anlar.
Biri bitmeden diğeri başlayan, her defasında başka bir yerimden sınandığım yıllar.
Bütün bu süreçlerin insanın içinde bir kas geliştirdiğini düşünüyorum. Tıpkı bedendeki kaslar gibi, duygularımızın da zamanla güçlenen, dayanıklılık kazanan tarafları var. Ama bir yandan da o kaslar geliştikçe bazı şeyleri eskisi gibi hissedememeye başlıyorsunuz. Sanki insanın etrafında görünmez bir duvar örülüyor. Güneş bile eskisi kadar işlemiyor bazen. Küçük kalp kırgınlıklarını algılamakta zorlanıyorsunuz.
Ali’nin ameliyatından sonra eşim de ben de çok değiştik. Bir gün şunu fark ettim: Artık bizi kimse üzemez. Çünkü biz kendi içimizde o kadar çok üzüldük, o kadar çok korktuk, o kadar büyük o kadar korkunç ihtimallerle yüzleştik ki… Böylesine büyük bir mücadeleyi yaşayıp çok dikkatli bir şekilde geride bıraktıktan sonra, gündelik hayatın küçük meselelerine eskisi gibi üzülemez olduk. Çevremizde insanların önem verdiği bazı şeyler bizim için anlamını kaybetti. Bu durum bizi zaman zaman insanlardan uzaklaştırdı. Bilerek ya da isteyerek değil. Sadece bazı şeylerle aramızdaki mesafe değişti. Sanki hayata baktığımız yer artık aynı değildi. Ama şunu da biliyorum: Benzer süreçlerden geçen herkes aynı şekilde değişmiyor. Bazı insanlar yaşadıklarının ardından hayatlarına eskisi gibi devam edebiliyor. Kimileri içinse bir olay, insanın bütün iç dünyasını yeniden kurmasına sebep oluyor. Ben sanırım ikinci gruptayım.
Bunda sanatçı yanımın da etkisi olduğunu düşünüyorum. Çünkü ben yalnızca yaşadıklarımla kalmıyorum; onları gözlemliyorum, üzerlerinde düşünüyorum, hissettiklerimi anlamlandırmaya çalışıyorum. Bazen bir fotoğrafa, bazen bir cümleye dönüştürüyorum. Belki de bu yüzden yaşadıklarım beni yalnızca güçlendirmedi, aynı zamanda değiştirdi ve büyüttü. Elbette bütün bunları öğrenmek için böyle şeyler yaşamayı istemezdim. Acının insana mutlaka bir şey öğretmesi gerektiğine de inanmıyorum. Ama yaşadıklarımın bende bıraktığı acı izleri inkâr edemem.
Bugün hayatın küçük anlarını çok daha fazla önemsiyorum. Sıradan bir günün, hiçbir şey olmadan geçen bir akşamın, sevdiklerimin yanımda olmasının ne kadar büyük bir şey olduğunu biliyorum. Sanırım bu tecrübenin bana öğrettiği en önemli şey şu oldu: Hayatın kıymetini bilmek, her an mutlu olmak değil; bazen hiçbir şey olmamasının bile ne büyük bir mutluluk olduğunu fark etmek.

Kalp nakli, organ bağışı, hastane süreci, diğer hastaların varlığına şahit olma hali, hayaller, çocukluk, geçen zaman… Bir anne olmaktan önce bir insan olarak bunlara şahit olmuş biri olarak Ali’nin hayallerini gerçekleştirme gayretin, diğer çocukların odalarına ve yaşam mücadelesine ortaklığın, kızın için normal hayatının sürekliliği ve Ali için devam ettirdiğin hastane sürecin, bir kaybın ardından organ nakli ile bir başka yaşamın devamlılığını sağlamanın mucizevi yanı. Sessiz Kutlama, bir kitabın ötesinde bir hayat dersi. Sahip olduğumuz şeylere bağımlılığımız sebebiyle organ bağışına bakış açısının dar olduğu insanlar mutlaka vardır. Onlara ne söylemek istersin?
Elbette insanların korkuları, inançları ve çekinceleri olabilir. Bunları yargılamıyorum. Çünkü ben de hayatın bir gün beni böyle bir gerçekle karşı karşıya bırakacağını hiç ama hiç düşünmemiştim. Ama bugün, oğlumun göğsünde başka bir çocuğun kalbi atıyor. Ve ben her gün, hiç tanımadığım bir ailenin verdiği kararın bize nasıl bir hayat armağan ettiğine tanıklık ediyorum. Şimdi bende kendi hikâyemle başka bir ihtimalin varlığını göstermek istiyorum. Ama organ bağışını yalnızca kaybetmek üzerinden değil, başka bir hayatın devam edebilmesine imkân vermek üzerinden düşünmelerini çok isterim.
* Sessiz Kutlama için planladıkların, hazırlıkların ve yenilikler için okurlarını bilgilendirmeye ne dersin?
Sessiz Kutlama benim için yayımlandığı gün tamamlanmış bir proje değil. Aksine, her yeni okuruyla, her yeni karşılaşmayla başka bir yolculuğa başlayan, yaşamaya devam eden bir hikâye. Aslında kitabın yolculuğu çoktan farklı sanat disiplinlerine taşındı bile. Nisan 2026’da ve ardından Ağustos 2026’da Houston Teksas’ta gerçekleştirdiğim sergilerde, kitabın içindeki hikâyeleri fotoğraf, video ve farklı sanatsal anlatım biçimleriyle yeniden ele aldım. Bir kitabın sayfalarından çıkan hikâyelerin başka biçimlerde de var olabilmesi benim için çok heyecan verici. Ve bunu farklı şehirlerde, farklı mekânlarda, yeni sergiler ve çalışmalarla sürdürmek istiyorum. Çünkü Sessiz Kutlama benim için yalnızca bir kitap değil, üretmeye devam ettiğim, zamanla büyüyen bir proje.
Şimdi ise beni en çok heyecanlandıran şeylerden biri İstanbul’daki okurlarımla buluşacak olmak. 6 Aralık’ta Suadiye Penguen Kitabevi’nde bir imza günü ve söyleşi, ve hemen sonraki hafta Minoa Pera’da bir lansman ve buluşma gerçekleştireceğiz. Dünyanın öbür ucundan gelip kitabımın okurlarıyla bir araya gelmek benim için çok kıymetli ve heyecan verici.
Bir yandan kitabın İngilizce versiyonunun da okurlarla buluşması için çalışmalarımı sürdürüyorum. Bu hikâyenin yalnızca Türkiye’de değil, dünyanın farklı yerlerinde de insanlara ulaşmasını istiyorum. Özellikle organ nakli sürecinden geçen ailelerin, çocukların ve sağlık çalışanlarının bu hikâyede kendilerinden bir şey bulabilmeleri benim için önemli.
Ve elbette tek hedefim bütün bunların organ bağışı üzerine yeni konuşmalara, yeni farkındalıklara vesile olması.
Ben bu kitabı donör olan aileye bir teşekkür olarak yazdım. Ama zamanla fark ettim ki bazı hikâyeler son sayfasıyla bitmiyor. Başka biçimlerde, başka yerlerde ve başka insanların hayatlarında yaşamaya devam ediyor. Sessiz Kutlama da benim için böyle bir hikâye.
*Son olarak, Sessiz Kutlama bir sonraki kitaplarının öncüsü mü yoksa onu ilk ve tek kitabı olarak mı bırakmak istiyorsun? Bir kurgu kitabı yazma hayalin var mı?
Aslında benim yazma serüvenim kurguyla başladı. Aldığım eğitim boyunca tamamen kurgu üzerine hikâyeler yazıyordum. Hatta uzun süre yazarlık yolculuğumun o kısa, oyunlu, hayal gücüne dayanan hikâyelerle devam edeceğini düşünmüştüm. Ama sonra yazarlık beni hiç beklemediğim bir yerden yakaladı.
Sessiz Kutlama ile yazmak, benim için tamamen dışavurumcu bir akışa dönüştü. Bir hikâye kurgulamaktan çok, içimde birikenleri dışarı çıkarma ihtiyacıydı. Ve sanırım ilk kez kendi yazarlık yolumu bulmuş gibi hissettim.
Yıllardır üzerinde çalıştığım Babama Mektup ve Yazarlar ve Şehirler kitapları vardı. Ali’nin ameliyatından sonra şunu çok net hissettim: Her şeyden önce Sessiz Kutlama’yı yazmam gerekiyordu. Çünkü o duygular o kadar canlı, yaşadıklarımız o kadar yakındı ki onları o anda kaydetmezsem bir daha aynı şekilde anlatamayabilirdim. Üzerinden henüz bir yıl bile geçmemişken dönüp baktığımda bile bunun çok doğru bir karar olduğunu farkediyorum. Bugün aynı kitabı, aynı duyguyla yazmam mümkün değil. O günlerin dili, o günlere aitti. Bu kitap bana yalnızca yazma cesareti değil, bir sorumluluk duygusu da verdi. Ali’nin tedavi sürecinde tuttuğum günlüklerin bir kitaba dönüşmesi gerektiğine inandım. Çünkü artık benim için yalnızca yaşanmış bir hikâye değil, anlatılması ve paylaşılması gerektiğine inandığım önemli ve gerçek bir deneyimdi.
Bir de Sessiz Kutlama bana kendimle ilgili hiç beklemediğim bir şeyi gösterdi. Daha önce anı türünde bir kitabı asla yayımlayamayacağımı düşünürdüm. Oysa bu kitapla hem o ön yargıyı aştım, hem de bu anlatım biçimini çok sevdim. Bu yüzden yıllardır babama yazdığım mektuplara da artık başka bir gözle bakıyorum. Onları kaybımla baş edebilmek, biraz da iyileşebilmek için yazmıştım. Şimdi o mektupların da kendi canlı duygularıyla, kendi zamanının içinden doğan bir kitaba dönüşebileceğine inanıyorum.
Tabiki kurgu yazma hayalim de hâlâ çok güçlü. Hatta belki de bugün eskisinden daha fazla. Özetle, Sessiz Kutlama benim ilk ve tek kitabım olmayacak. Aksine, yıllardır içimde biriktirdiğim başka hikâyelerin de önünü açan bir kitap. Bana yalnızca yazabildiğimi değil, yazdıklarımı dünyayla paylaşabileceğimi de gösteren bir ilk kitap.
Ve son verirken bana bu söyleşi fikri ile geldiğin, hikayemi dinlediğin ve paylaştığın için çok teşekkür ederim. Ayrıca buraya kadar okuyan herkese teşekkürler.